Kroatie
Verslag donderdagavond en vrijdagochtend
vrijdag 06 mei 2011 17:10
De wedstrijden/trainingen van donderdagavond zijn weer een beleving apart. De allerjongste onder ons worden gemengd met de kroatische jongens. Dit is echt een geweldig gezicht. Alle kids moeten in het begin wennen en hebben moeite met elkaar te communiceren. Met het roepen van “hey,hey, HEY” blijkt toch een heleboel mogelijk te zijn. Het plezier en lol straalt er vanaf; bij alle kids. De onderlinge partij eindigt met het overhandigd van de polsbandjes “waterpolo a way of life” Dit is een schot in de roos bij alle Kroatische jongens; ze zijn hartstikke vereerd met het kado van hun Nederlandse tegenstanders. De wat oudere groep Onder 15 (1997/1996) traint samen met de Kroatische jongens Onder 14. Op de Kroatische wijze met Kroatische aanwijzingen en onder het Kroatische regime. Niet kletsen maar uitvoeren wat er gezegd wordt. Zij kijken naar de kroatische jongens en doen hun na. Met bal,zonder bal, achter elkaar aan, springen, draaien, echt van alles. Ook hier wordt weer zoveel geleerd en gelukkig ook gelachen. Het eindigt hier met een positiespel waarbij elke talent centraal jongen wordt gekoppeld aan een kroatische jongen. Hilariteit alom. Aan het eind van de trainingen krijgen de kroatische jongens weer hun polsbandje uitgereikt. Weer allemaal blije gezichten. Jongens Onder 17 speelt opnieuw een wedstrijd. De vooruitgang tov de vorige keren is geweldig. De analyse van die middag nog in hun gedachten en de aansporing om agressiever uit de start te komen hebben gewerkt. Er volgt een spannende partij waarbij de Kroaten alle hens aan dek moeten krijgen om weerstand te kunnen bieden. Onze coach spreekt de magische woorden dat het eerste partje “almost perfect” was. Echt een pluim op de hoed van de mannen. En dat aan het eind van een vermoeiende dag ( en eigenlijk week). DUS: stralende gezichten overal. En ook hier krijgen de tegenstanders weer de polsbandjes. Dit wordt echt een hebbedingetje hier in Sibenik. Helemaal goed dus. Na afloop van deze wedstrijd heeft Paul een verrassing voor de mannen. Hij belooft ze na het diner mee te nemen naar een kroeg om even met elkaar de week af te sluiten. Kroatische jongens die hiervan horen besluiten spontaan om dan ook langs te komen. De mannen weten dus niet hoe snel ze zich om moeten kleden en terug moeten wandelen naar het hotel. Even snel eten en dan “zich mooi maken” voor het stappen. (We zijn echt wel met 37 vrouwen op pad). De verrassing van Paul is een groot succes. Er is één hele kroeg open in Sibenik; meer hebben ze ook niet nodig. De heren zitten buiten op het terras, maken een hoop lawaai, ouwehoeren onderling en met de Kroaten en hebben een geweldige avond. Dit is een echte afsluiting van een geweldige trainingsweek. Onder 15 ligt intussen (na het bekijken van de voetbalwedstrijden op de tv) alweer heerlijk op een oor. Alle mannen zijn moe ! (trouwens de begeleiding ondertussen ook wel een beetje; het is best hard werken zo op het strand en in het zwembad). Vrijdagochtend voor de laatste keer het ontbijt. Kleine ogen, weinig geluid, niet zo heel veel eten; dat is wat we zien. Maar iedereen staat uiteindelijk wel weer met zijn zwemtasje klaar om te vertrekken naar het zwembad. Hier volgt voor alle jongens een technische training waar ook wat ruimte is voor “spel” / “fun”. Er wordt getraind met elastieken, de keepers kunnen nog een laatste keer met de kroatische keeperstrainer aan de slag, er wordt geschoten op doel; kortom iedereen is weer goed bezig. Nu terug naar het hotel, eten en dan vooral kamer op ruimen en spullen verzamelen. Hoe de volgorde bij dit laatste stuk zal zijn, laten we maar even in het midden. We zijn een keer op de kamers van de mannen geweest en daarna maar niet meer. We hebben nu afgesproken dat de leiding een final check zal doen. Alles wat we vinden, nemen we mee en zullen we in de trein gaan “veilen”. Het kan terugverdiend worden door het uitvoeren van een opdracht. We hebben ongeveer 18 uur om daar een leuke manier voor te vinden. Dat gaat best wel lukken. Straks in de bus, nog even eten onderweg, en dan met de trein weer terug naar huis. Er komt dan toch echt een eind aan een fantastische week. De mannen ( en wij als begeleiding ook) hebben ongelooflijk veel geleerd maar ook heel veel gelachen. Het is echt een week geworden waarop we met veel tevredenheid kunnen terugkijken. Wat iedereen betreft volgend jaar weer !!!!
|
|
|




